Το μαύρο σκοτάδι ενός φορολογικού μέτρου

Με έχει καταμπερδέψει αυτή η κυβέρνηση με τη φορολόγηση.

Εγώ έχω αγοράσει σπίτι με δάνειο. Ιδιοκτήτης λοιπόν είναι η τράπεζα μέχρι την αποπληρωμή του. Τον νέο φόρο ποιός θα τον πληρώσει εγώ ή η τράπεζα; Ακόμη τι γίνεται αν έχω αγοράσει σπίτι με δάνειο, αλλά το νοικιάζω;

Επίσης αφού φορολογούνται όλες οι κατοικίες θα ισχύσει αυτό και για την τελευταία κατοικία; Και αν ναι θα ισχύσει η κλίμακα; Διότι άλλο τα "κυριλέ" νεκροταφεία της Θέρμης και άλλο τα "λαϊκά" του Ευόσμου.

Οι "ερωτικές φωλίτσες" θα φορολογηθούν ή όχι και αν ναι με ποιά κριτήρια; Θα υπάρχει δηλαδή κατηγορία φωλιάς;

Υ.Γ. Οι φήμες, πως η καθυστέρηση στη συνεντευξη τύπου του πρωθυπουργού, οφείλετε στο, ότι ο Γιωργος ξεκίνησε να πάει στο λιμάνι με το κανό του, αλλά χάθηκε ελέγχονται...

There is no spoon



Θολά αλλά διακρίνονται



«There is no spoon», είπε ο Μάτριξ και πυροβόλησε το καλώδιο του ασανσέρ για να φτάσει στο τελευταίο όροφο του κτιρίου μαζί με την Τρίνιτι προκειμένου να σώσουν τον Ορφέα από τους κακούς φύλακες…

 «There is no spoon», λέω τώρα τελευταία στο εαυτό μου, παρακολουθώντας τα όσα συμβαίνουν γύρω μου, με τη διαφορά, ότι δεν υπάρχει κανένα καλώδιο να πυροβολήσω για να πάω να συναντήσω τους εχθρούς μου αφού δεν ξέρω ποιοι είναι…

Το πρόβλημα δεν είναι ποιους έχεις απέναντι τελικά. Το ζήτημα είναι ποιοι είναι από τη δική σου πλευρά. Από αυτούς πρέπει να ξεκινήσεις και αφού το ξεκαθαρίσεις τότε βλέπουμε και τα υπόλοιπα.

Είχα ένα φίλο που δήλωνε κουμουνιστής. Έναν άνθρωπο που έκανε δύο δουλειές προκειμένου να ικανοποιήσει το πάθος του για τα επώνυμα και φυσικά ακριβά ρούχα.

Όσο διασκεδαστική και αν ήταν η ιδεολογική του θολούρα, άλλο τόσο καταντούσε ανυπόφορη. Η α λα καρτ στάση συνιστά ασυνέπεια.  Και δυστυχώς αυτή η ασυνέπεια, επεκτείνετε και σε άλλους τομείς της ζωής, περισσότερο σημαντικούς, περισσότερο ζωτικούς.  

 What side you on? ρωτούν οι public enemy. Ξέρω, ξέρουμε και πυροβολούμε ομαδικά το καλώδιο, πηγαίνοντας να συναντήσουμε τους αόρατους και ορατούς μας εχθρούς…

Υ.Γ. Ε φυσικά και η φιλιά τελείωσε,  διότι τα σουρούνια έχουν μεγάλη υπομονή, όχι όμως και απεριόριστη

Υ.Γ. 2 Γιώργο γερά, πάρτους τα λεφτά

Υ.Γ. 3 Φθηνό όζον για το λαό

Κυβερνήσεις υπάρχουν πολλές, σουρουνοκυβέρνηση μία...

Μα ποιοί
 είναι αυτοί
τέλος πάντων;

Εάν αυτό που σχημάτισε ο πρωθυπουργός της χώρας είναι κυβέρνηση, τότε να με συγχωρείτε, διαφωνούμε. Διότι καλά όλα, αλλά πάσχουμε από φαντασία, δημιουργικότητα και κυρίως παραγωγικότητα.

 Ίσως οι προτάσεις, που θα κατατεθούν παρακάτω, να έπρεπε να είχαν γίνει νωρίτερα για να τις συμπεριλάβει και ο πρόεδρος, πλην όμως ποτέ δεν είναι αργά και περιθώρια διορθωτικών παρεμβάσεων υπάρχουν…

Πρόεδρος της κυβέρνησης: Γιώργος Παπανδρέου και εκ περιτροπής όλοι οι Έλληνες ( να ικανοποιήσουμε και τη λαϊκή απαίτηση: ας ήμουν μία μέρα πρωθυπουργός)

Αντιπρόεδροι: Θόδωρος Πάγκαλος, Βαγγέλης Βενιζέλος, ο ελεύθερος Γουίλι ( της γνωστής ταινίας), Αρκτούρος

Υπουργείο Εσωτερικών: Γιωτόπουλος, Αφού Ξηροί, Κουφοντίνας ( αν περάσουν το μισό της οργάνωσης, που είχαν ως 17Ν, τότε σωθήκαμε),   Υφυπουργός ηλεκτρονικής διακυβέρνησης ο 18 χρονος χάκερ

Υπουργείο Οικονομικών: Υπουργός Γιώργος Αυτιάς Υφυπουργοί όλοι οι οικονομικοί συντάκτες

Υπουργείο Εξωτερικών:  Υπουργός χωρίς υφυπουργούς η Χίλαρι Κλίντον

Υπουργείο Περιβάλλοντος: Γιώργος Κουρής  (θα ξεφτιλίζει όσους ρυπαίνουν από το άλτερ), Υφυπουργός Αριστείδης Αλαφούζος

Υπουργείο Πολιτισμού: Ο Γερουλάνος χωρίς σχόλια παρακαλώ

Υφυπουργός Αθλητισμού: Αχιλλέας Μπέος

Υπουργείο κοινωνικής ασφάλισης: Δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα είναι υπουργός. Υφυπουργός Γιώργος Νταλάρας

Υπουργείο Τουρισμού: Ντομινίκ Στρος Καν, Σίλβιο Μπερλουσκόνι

Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη: Θύρα 4 ( του ΠΑΟΚ για όσους δεν ξέρουν)

Υπουργείο Γεωργίας: Καλαμάτα προκειμένου να στραφούμε στην εναλλακτικές καλλιέργειες

Υπουργείο Παιδείας: Oi  radio- arbyla gia tin ekstrateia kata twn gkriklis

Κυβερνητικός εκπρόσωπος: Το σουρούνι

Ξεχασμένες λεξεις και φράσεις τον καιρό του μνημονίου

ντιπ για ντιπ

Χαμόγελο, κερνάω εγώ, είμαι αισιόδοξος, βαριέμαι θα την κάνω σήμερα από τη δουλειά, χαρά, προφυλακτικό, εάν μου ξαναμιλήσει έτσι το αφεντικό θα παραιτηθώ, θέλω, εμπιστοσύνη, γιατί φέρεται έτσι;, να σου δωσω δανεικά;, έλα άφησε παραπάνω πουρμπουάρ, δε με νοιάζει η τιμή του, ανεμελιά, δεν με κουνάει τίποτα, απόψε θέλω να βγω και δε με νοιάζει, μήπως δε μας φτάσουν 3 κιλά ντομάτες, ότι θες κοριτσάρα μου, αξιοπρέπεια, που θα βρούμε τραπέζι, είναι όλα γεμάτα, ταξίιιι, να σας παντρέψω εγώ;, , καλά τα λέει αυτός ο πολιτικός, αύξηση, θα πληρώσω με μετρητά, φύγαμε, συνέπεια, γέμισε το ρεζερβουάρ, έχει άπλα,   που θα πάμε τριήμερο;,η ζωή είναι ωραία, δικαιοσύνη, γέλασα με την καρδιά μου, πλεόνασμα, έχω καλή διάθεση, πάμε μια βόλτα με το αμάξι;, έλα να πληρωθείς, δεν χρωστάω, δεν πιστεύω να μας γαμήσει;, αντικειμενική ενημέρωση, βρήκα πέντε ευρώ στην τσέπη μου που τα είσαι ξεχάσει…

Υ.Γ. Βάλτε τα κόκκινα στη σειρά για το το ιδεατό

Υ.Γ. 2 Διαβάστε τώρα και τα μωβ

 Υ.Γ. 3 Ήθελα να βάλω λέξεις και φράσεις, όπως συμπαράσταση, φιλότιμο, αντίσταση, όμως θέλω να πιστεύω, ότι δεν μας τελείωσαν ακόμη…     

Ξυπνάς μέσα μου τον κάγκουρα

Άξιο τέκνο
εστω και αν
 ειναι
καγκουρογαβρος

Υπάρχουν φορές, που ξυπνάει μέσα μου ο Συκεώτης ( Δυτικές συνοικίες σε λέω), δηλαδή ο κάγκουρας. Σκέφτομαι λοιπόν τι γέλιο θα είχε, αν λειτουργούσα μερικές φορές ανάποδα…  Βασικά θα μπορούσα να το βαπτίσω εναλλακτικά, για να είμαι και εντός μόδας, αν και εδώ που τα λέμε μοιάζει να είναι πιο κοντά στο σαδισμό.

Το καλό ( ;) είναι,  ότι επειδή δεν το έχω, αυτά παραμένουν μοχθηρές σκέψεις και δε γίνονται πράξεις. Οπότε αν υπάρχει κάποιος, που δε μασάει, μπορεί άνετα να δοκιμάσει και είμαστε πρόθυμοι να καταγράψουμε την εμπειρία του από τις αντιδράσεις που θα υπάρξουν…

Βρίσκεσαι στο δεύτερο- τρίτο ραντεβού και καλείς τη γκόμενα για φαγητό στο σπίτι σου. Την υποδέχεσαι με φόρμα, σαγιονάρα και τίγκα στη κάπνα και τσίκνα, μια και έχεις αποφασίσει να μετατρέψεις το ραντεβού σε Τσικνοπέμπτη, ψήνοντας πανσέτες και σουβλάκια στο μπαλκόνι… «Μωρό μου να σε βάλω μια παγωμένη μαλαματίνα να γουστάρεις γιατί έχω βάλει και κάτι κοψίδια και πηγαίνουν χάρμα;

Στο πρώτο ραντεβού  της μιλάς για τις πρώην σου και όλα όσα κάνατε μαζί. Φυσικά τις βαθμολογείς στο κρεβάτι μια- μία. Φτιάχνεις μάλιστα και κατηγορίες του στυλ ποια έκανε τις καλύτερες πίπες κ.τ.λ.

Γιατί όλα
 είναι
 ποδανά

Γνωρίζεις τους φίλους της και το ίδιο βράδυ τους θάβεις έναν προς έναν χρησιμοποιόντας τη φράσεις: "ξέρω εγω τον έκοψα μαλάκα από την αρχή", "η τάδε μου είναι πολύ σπαστική για αυτό δε βρίσκει γκόμενο", "καταλαβαίνω τους ανθρωπους από την πρώτη στιγμή"…

Κάνεις τη μαλακία μετα από δυο- τρεις μήνες σχέση να σχολιάσεις τον κώλο της και πως σου φαίνεται πλαδαρός. Άσχετα πως θα καταλήξει, θα το θυμάται για όλη της τη ζωή.

Πρώτο ραντεβού και γίνεσαι κομματίας και αρχίζεις τα παραξενα. Το ραντεβού καταλήγει με εσένα να κάνεις μόνος σου κερκίδα τραγουδώντας τον ύμνο του ΠΑΟΚ.

Την πρώτη φορά που θα κάνετε σεχ μόλις τελειώσεις, σηκώνεσαι κατευθείαν, πηγαίνεις πλένεσαι,  παραγγέλνεις πίτσα και βλέπεις μπάλα. «Κοιμήσου μωρό μου εσύ και θα έρθω μετά».

Οι γυναίκες έχουν το ίδιο συνήθειο με του σκύλους. Όπως τα συμπαθή τετραποδα κατουράνε για να οριοθετήσουν την περιοχή τους, έτσι και αυτες έχουν τη συνήθεια να αφήνουν πράγματα στο σπίτι σου για μη τυχόν... Η φράση "τι το άφησες εδώ τώρα μωρό μου το βρακί σου; ή το να τα παραχώνεις σε συρτάρια είναι κακές ιδέες, εκτός αν σας αρέσουν τα μαλώματα.

Πηγαίνεις να την πάρεις πρώτη φορά από το σπίτι σου και ξυπνά μεσα σου ο Σουμάχερ με αποτέλεσμα να τρέχεις με 120 στα στενά, να στρίβεις με χειρόφρενο  κ.τ.λ.

Υ.Γ. Εντάξει μωρέ έχω κάνει ένα- δύο από αυτά αλλά ήμουνα μικρός

Υ.Γ.2  Έρευνες δείχνουν ότι το καγκουριλίκι ζει και βασιλεύει και μάλιστα έχει ανακαλύψει και άλλες τεχνικές για να συμβαδίζει με την εποχή του

Υ.Γ. 3 Είναι πιθανό να κάνεις οσισμενα ή και όλ,α τα παραπάνω και αυτή να τρέχει πίσω σου σαν τρελή. Άβυσσος.

Το αγανακτισμένο σουρούνι



Μετανοείτε



Η Ελλάδα θα πτωχεύσει, θα βγούμε από το Ευρώ και θα επιστρέψουμε στη δραχμή, θα καταρρεύσουμε οικονομικά, θα πεινάσουμε, θα χάσουμε τις καταθέσεις μας, θα φαγωθούμε μεταξύ μας…

Ε και; Απειλές της πλάκας και κινδυνολογία χωρίς όριο και φραγμούς. Δηλαδή τώρα τι γίνεται ακριβώς; Είμαστε όλοι φραγκάτοι ή έστω οικονομικά άνετοι σε σημείο, που να μην σκεφτόμαστε, ούτε τα 3 €-4 € του καφέ; Μήπως μας τρέχουν από τα μπατζάκια και για αυτό δεν έχουμε χρήματα; Ε μα πες το ρε φίλε διαρροή έχουμε και όχι αφραγκιές…

Θα φαγωθούμε μεταξύ μας; Δηλαδή τώρα η συμπαράσταση και η αλληλεγγύη ξεχειλίζει; Προφανώς, άλλοι είναι αυτοί, που είναι έτοιμοι να σκοτωθούν για μία θέση πάρκινγκ, να φάνε τη θέση του άλλου στην ουρά και να σηκώνονται στο λεωφορείο για να καθίσουν οι μεγαλύτεροι…

Η αλληλεγγύη
το οπλο των
λαών

Θυμάμαι τα παιδιά του ΠΑΟΚ που πριν μερικά χρόνια έχασαν τη ζωή τους σε εκείνο το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη. Και θυμάμαι τους συνδέσμους οπαδών των υπολοίπων ομάδων, που έστελναν συλλυπητήρια και μηνύματα συμπαράστασης. Που είναι οι ίδιοι που τους πετούν πέτρες, τούβλα, καδρόνια στους μεταξύ τους αγώνες…

Και θυμάμαι και εκείνον τον γνωστό μου, που μιλούσε για αλληλεγγύη και έκανε κηρύγματα για την ανάγκη να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο. Τον θυμάμαι, που είχε ανασφάλιστους τους εργαζόμενους στην επιχείρηση του για χρόνια ολόκληρα…

Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί. Ναι φυσικά, πλην όμως δεν πυροβολούμε τον πιανίστα, από τη στιγμή που και εμείς παίζουμε πιάνο.

Υ.Γ. Κάτι μου λέει, ότι στο τέλος, θα αγανακτήσω με τους αγανακτισμένους

Υ.Γ.2 Ξυπνήσαμε άραγε;

Υ.Γ.3 Ελπίζω, για μία ακόμη φορά, να μη χαθούμε στη μετάφραση και όλο αυτό να καταλήξει κάπου…

Υ.Γ. Το σουρούνι είναι φανερά εκτός φόρμας, μια και τώρα τελευταία το έχει πιάσει μια ψιλογκρίνια, όμως είναι σίγουρο πως θα επιστρέψει δυναμικά.

Όχι στην οικονομία δράσης

Μία- μία
 ή
 όλες μαζί;

Μία σταγόνα τρεις δράσεις γράφει το απορρυπαντικό στην τουαλέτα του μπαρ και αναλογίζομαι, πόσο χειρότερη θα ήταν η ζωή μας, αν με μια δράση πραγματοποιούσαμε τρία πράγματα.

Σκεφτείτε λοιπόν να κάθεστε σε ένα μεγάλο τραπέζι με πολλά φαγητά και με μια κίνηση να τρώτε τρία από αυτά. Πέρα από το αμφίβολο της γεύσης, το γεύμα, θα διαρκέσει το ένα τρίτο του κανονικού χρόνου, κάτι που είναι μαλακία, αφού στην ουσία μειώνεται η χρονική επέκταση της απόλαυσης.

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά και δε νομίζω, ότι θα κάναμε καλά, να αναφέρουμε και άλλα, αφού είναι κατανοητό το που πάει η δουλειά. Από την άλλη πάλι, καταλαβαίνω αυτούς που θα υπερασπιστούν το αντίθετο, αφού στην εποχή μας ο χρόνος είναι χρήμα. Τα σουρούνια όμως είναι large και κινούνται κατά κανόνα σε χαλαρούς ρυθμούς. Χώρια που ό,τι αφορά αυτή την εποχή δείχνει να είναι λάθος…

Κλασική
 περίπτωση του
 ανολοκλήρωτου.
 Αυτα είναι δύο σε ένα

Το ιδανικό: Ναι πράγματι φαντάζει καλό να μην περιμένεις τρία ραντεβού για να πηδήξεις τη γκόμενα, αλλά αυτό να γίνει στο πρώτο. Το αντίθετο του ιδανικού:  Μήπως όχι γιατί η αναμονή αυξάνει την λαχτάρα;

Το ιδανικό: Να ετοιμάζεσαι να πας ένα ταξίδι, να πήγες και να γύρισες και όλα αυτά κατευθείαν. Το αντίθετο του ιδανικού: Και τι κατάλαβες;

Το ιδανικό: Πιάνεις να αλλάξεις μια πρίζα, την αλλάζεις και ανάβεις το φως. Το αντίθετο του ιδανικού:  Μα θα χάσεις το τζόγο του να πάθεις ηλεκτροπληξία;

Το ιδανικό; Να μπαίνεις στο μπάνιο το πρωί και να χέζεις, πλένεσαι και βουρτσίζεις τα δόντια σου με την μία. Το αντίθετο του ιδανικού: Σκέφτεσαι ότι λόγω μπερδέματος μπορεί να πλύνεις τα δόντια σου με το σκατό;

Το ιδανικό: Οι ομάδες μπαίνουν στο γήπεδο ,το παιχνίδι ολοκληρώνεται και εσύ πλέον είσαι στα πανηγύρια μια και η ομάδα σου κέρδισε. Το αντίθετο του ιδανικού: Και πως θα έχεις την ευκαιρία να βάλεις δυο- τρία κιλά κατά τη διάρκεια του ματς πίνοντας και μασουλώντας ότι βρίσκεται μπροστά σου;  

Υ.Γ. Τελικά μου φαίνεται ότι οι καλύτερες σκέψεις όντως έρχονται στην τουαλέτα.

Υ.Γ. 2: Υπάρχει ένα παλιό ρητό, που λέει, πως όποιος βιάζεται φτάνει πιο γρήγορα στο τέρμα και προφανώς έχει μεγάλο δίκιο.

Υ.Γ. 3: Όπως διαπιστώσαμε, ούτε τα ξημερώματα της Κυριακής, ήρθε το τέλος του κόσμου. Είναι προφανές, πως κάποιος μας δουλεύει και παίζει, άσχημα, με τα νεύρα μας.

Τα έχω πάρει στο σουρουνο-κρανίο

Κοίτα να
 δεις που
θα με μου φάνε
το ψωμί
οι άμπαλοι
 που κάνουν κριτική.
 ήμαρτον

Είναι φορές που θέλεις να πάρεις φόρα και να κουτουλήσεις σε όποιο τοίχο βρεις μπροστά σου. Και αυτό όχι απαραίτητα από τα νευρά…

Πρόσφατα βρέθηκα σε ένα χώρο για μια εκδήλωση. Αποφεύγω να αναφερθώ σε πρόσωπα και πράγματα γιατί δεν είναι αυτό που μας απασχολεί. Στην εκδήλωση αυτοί άνθρωποι της ηλικίας μου (είμαι 37) και νεότεροι είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν τις απόψεις τους για ένα συγκεκριμένο ζήτημα το οποίο επίσης δεν μας απασχολεί.

Φυσικά και να το ξεκαθαρίσω δεν περίμενα αυτή την εκδήλωση για να βγάλω τα συμπεράσματα μου. Αυτά έχουν βγει εδώ και αρκετό καιρό με εντυπωσιακή ανατροπή των πεποιθήσεων μου. Η προσωπική μου προσγείωση ήταν περισσότερο ανώμαλη από ένα τσουβάλι πατάτες που πέφτει 12 ορόφους.

Τι είδα και τι άκουσα . Οι κάτω των 40 λοιπόν έχουν μια κριτική διάθεση για τα πράγματα, χωρίς όμως να προτείνουν κάτι. Διαπιστωτικές λογικές που στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μοιάζουν  αστείες, διότι το έγκλημα όχι μόνο έχει γίνει, αλλά μύρισε και το πτώμα. Αντιμετώπιση καταστάσεων με παθητικότητα, χωρίς ούτε ένα «για τη μαγκιά μου ρε γαμώτο».  

Ευτυχώς ήμαστε
 αρκετοί για να
 κρατήσουμε το πανό

Μιλούν και κατακρίνουν τους πάντες με ένα στυλάκι, κάτι μεταξύ Μαρίας Αντουανέτας και νεόπλουτου στη Μύκονο. Όσο για τη δική μας δράση άστα. Προσωπικά προτιμώ την ακραία πρόταση «να τα σπάσουμε όλα»,  παρά να περιοριζόμαστε σε φιλολογικές συζητήσεις, που θυμίζουν τσάι κυριών. Ακόμη και αν το τσάι έχει αντικατασταθεί με μπύρες. Εκτός και αν κάποια/ος, από εσάς εκεί έξω, έχει να μου εξηγήσει με επιχειρήματα, τι ακριβώς εξυπηρετεί να μαζευόμαστε 100 άτομα για να συμφωνήσουμε πως τα πράγματα είναι χάλια…

Να πρόκειται για κάποιου είδους ηττοπάθεια, που συνοψίζεται στη φράση; « Και τι να κάνουμε αυτή είναι η κατάσταση». Να φταίει, ότι ο καπιταλισμός έχει ποτίσει τόσο πολύ στο αίμα μας, που ούτε βρυκόλακας μας σώζει;  Είναι αυτοί οι ρεαλιστές και εμείς οι ονειροπόλοι; Η αμφισβήτηση πέθανε και απλά ξεχάσαμε να τη κηδεύσουμε;  Να φταίει αυτό που λέει ένας φίλος μου, ότι όσο στριμώχνουν οικονομικά τα πράγματα, η ιστορία δείχνει, πως οδηγούμαστε σε συντηρητικότερες λογικές ;

Υ.Γ. Θυμάμαι εκείνο το συνθηματάκι:  «Μην εμπιστεύεσαι κανέναν πάνω από 30» και κάτι μου λέει, ότι πρέπει να το επαναπροσδιορίσουμε, ως προς το ηλικιακό.

Υ.Γ. 2 Η λύση πλακώνομαι στις μπύρες και κοιτάζω τις γκόμενες είναι διέξοδος της μιας βραδιάς, πλην όμως η μακροχρόνια χρήση της, οδηγεί σε εντυπωσιακά επίπεδα βλακείας.

Υ.Γ. 3 Σήμερα το βράδυ έχουν πορεία οι φίλαθλοι του Ηρακλή για τον υποβιβασμό της ομάδας τους. Κάτι μου λέει, ότι θα είναι πολύ περισσότεροι, από αυτούς που θα ανταποκριθούν στα αυριανά απεργιακά καλέσματα…

   

Το σουρούνι, η οικονομική κρίση και οι εργασίες του μέλλοντος

Είναι κεφατος,
γυρίζει
 από το παγκάρι

Εξαιτίας ενός προσωπικού προβλήματος το σουρούνι δεν ήταν συνεπές και αυτό είναι κάτι που δεν είναι το σουρούνι και πολύ το πείραξε αλλά…

Σκεφτόμουνα αυτές τις ημέρες, ότι στις χαλεπές και δύσκολες ημέρες που ζούμε, τι δουλειά μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Κατέληξα στα εξής συμπεράσματα:

Να γίνει Χριστός. Δουλεία με φοβερό ωράριο απασχόλησης. Εργάζεσαι μία εβδομάδα και χτυπάς μια ανάσταση για φινάλε . Όλο τον υπόλοιπο χρόνο εισπράττεις πνευματικά δικαιώματα και μάλιστα για μερικές χιλιάδες χρόνια. Μη δοκιμάσετε αν απεχθάνεστε τα καρφιά…

Να γίνεις ηγετικό στέλεχος του κινήματος δεν πληρώνω- δεν πληρώνω και να μην πληρώνεις πουθενά για τίποτα. Υπέρ ότι θα είσαι και δημοφιλής…

Να σπρώχνεις ανέργους και άλλους απελπισμένους, που θέλουν να αυτοκτονήσουν, από γέφυρες, διαμερίσματα κ.τ.λ. Εργασία που παρουσιάζει έξαρση τελευταία και που αναμένεται να γνωρίσει μεγάλη άνθηση το επόμενο χρονικό διάστημα. Ελαφριά δουλειά, διότι δεν θέλει και πολλά- πολλά, με μειονέκτημα το άστατο ωράριο, διότι ποτέ δεν ξέρεις πότε θα την ψωνίσει ό άλλος…

Να γίνεις πουτάνα η τρελή διότι αυτές έχουν την τύχη την καλή…

Να γίνεις κατοικίδιο. Κατά προτίμηση σκύλος η γάτα, διότι τα άλλα ζωντανά τα βάζουν σε κλουβιά. Θα ασχολούνται όλοι μαζί σου, θα σε βλέπουν με συμπάθεια, θα σε χαϊδεύουν, θα σε ταϊζουν και θα σε ποτίζουν τζάμπα. Στις ατυχίες του επαγγέλματος οι τρίχες, οι φάπες και οι τιμωρίες για τυχόν σκανδαλιές και η αδυναμία συνεννόησης. Όχι πως τώρα τα βρίσκουμε αλλά λέμε…

Να γίνεις έμπορος ναρκωτικών, όπλων, γυναικών, διότι σε περιόδους οικονομικής κρίσης αυτοί οι τομείς δουλεύουν καλά…

Να γίνεις δημοσιογράφος, καθώς όπως είναι γνωστό, η δημοσιογραφία σε οδηγεί παντού, άρα έχεις περιθώρια επιλογών…

Υ.Γ. Είναι τραγικό το πώς πεθαίνουν παραδοσιακά επαγγέλματα όπως: Πλούσιος γάμος, εκβιαστής παντρεμένων που κάνανε τη στραβή, παρατρεχάμενος κόμματος αφού λεφτά δεν υπάρχουν…

Υ.Γ.2 Θα λέγαμε και πολιτικός αλλά θέλει χρήματα και πολλά για να μπεις στο παιχνίδι…

Υ.Γ.3 Καλό ανάσταση που δεν το βλέπω, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Μετά την αποτυχία να καταστραφεί ο κόσμος μας από το πυρηνικό ολοκαύτωμα της Ιαπωνίας εύχομαι να έχουν δίκιο οι προβλέψεις για το τέλος του κόσμου το 2012…

Στο όρος των σουρουνιών

Ψέματα λέει. Εαν έστελνε
 δεν θα ειχε τόση βρωμιά

Πριν από λίγες ημέρες έτυχε να βρεθώ στο Άγιο Όρος. Αν και η σχέση μου με την θρησκεία δεν είναι και η στενότερη ωστόσο ως σουρούνι που σέβεται τον εαυτό του δεν θα έλεγα όχι σε μια καινούργια εμπειρία. Εξάλλου όπως εξήγησα σε απορημένους, με την απόφαση μου για το συγκεκριμένο ταξίδι φίλους και γνωστούς, επισκέφθηκα το Άγιο όρος με την ίδια λογική που θα επισκεπτόμουν την Ακρόπολη, τα εξωτικά Άνω Θεοδωράκια Κιλκίς και τη μαγευτική Κάτω Ραχούλα Λαρίσης.

Καταρχάς στο Άγιο όρος χρειάζεται γυναίκειο χέρι. Διότι η βρώμα σε ορισμένα σημεία είναι  τραγική. Προφανώς οι μοναχοί δεν αδειάζουν από τις προσευχές προκειμένου να καθαρίσουν. Από την άλλη πάλι αν μπουν γυναίκες στην Αθωνική Πολιτεία κινδυνεύει να γίνει σαν πασαρέλα με μοναστήρια κάτι που μάλλον δεν θα του πηγαίνει.

 Τα περί κλίματος κατάνυξης δεν τα πολύβιωσα. Μάλλον  έφταιγε ότι μέναμε στις Καρυές, που είναι σαν πόλη, οπότε δεν καταλαβαίνεις τη διαφορά. Φανταστείτε ένα χωριό με καμιά 1000 άτομα, αλλά μόνο άντρες. Σαν στρατόπεδο δηλαδή, μόνο που τώρα τελευταία, έχουν αυξηθεί και οι γυναίκες στο στρατό.

Θεϊκή έμπνευση λέμε

Εκείνο που συγκλονίζει είναι η φύση. Ατελείωτο πράσινο χωρίς επεμβάσεις. Αν μάλιστα αντέχουν και τα πόδια σου και έχεις όρεξη για περπάτημα τότε έχεις κάνει την τύχη σου. Διότι μέσα στο όρος υπάρχουν δεκάδες μονοπάτια. Τόσα που ούτε οι μοναχοί δεν τα ξέρουν.

Ανέφερα και πιο πάνω τα περί κλίματος κατάνυξης. Εντός των Εκκλησιών πάντως ναι σε συνεπάρει η  διαδικασία της λειτουργίας. Σε ρυθμούς διαφορετικούς από αυτούς που έχουμε συνηθίσει στις πόλεις. Αργά, χωρίς βιασύνες και  χωρίς τη λογική της ξεπέτας.

Άφησα για το τέλος τις Άγιος όρος επιχειρήσεις. Απλά να πω, ότι σε θυμώνει, η λογική που επικρατεί. Σε σημείο που ώρες- ώρες να σκέφτεσαι, πως ο θεός, έχει μόνιμα το χέρι του στην τσέπη σου.

Υ.Γ. Ναι στη μονή Βατοπεδίου πήγα ( sic), αλλά για κακή μου τύχη ο Εφραιμ έλειπε. Κρίμα και έχω κάτι κτηματομεσιτικά σε εξέλιξη…

Υ.Γ.2 Αφού απαγορεύεται το αλκοόλ γιατί στα δύο σούπερ- μάρκετ που υπάρχουν εντός του όρους πωλείται σε αφθονία;  Προφανώς οι σουρουνοπιστοί και οι σουρουνομοναχοί είναι μπόλικοι

Υ.Γ. 3 Κουνιστούς και κουνημένους δεν είδα. Κάτι αγριόφατσες είχε.

Υ.Γ.4 Για κακή μας τύχη, τα περί συντέλειας του κόσμου, όπως αποδόθηκαν στο γέροντα Παϊσιο, είναι μια μεγάλη μπούρδα. Έτσι μας είπαν , έτσι λέω. Οπότε τώρα οι ελπίδες μας στρέφονται στο να γίνει πυρηνικό ολοκαύτωμα στην Ιαπωνία… 

   

Η απώλεια της πράξης

Μείναμε ξεκρέμαστοι

Είναι φορές που θέλουμε πράγματα, ενώ γνωρίζουμε, ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε. Ωστόσο μας πειράζει και θα εξακολουθεί να μας πειράζει ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε, όση προσπάθεια και να κάνουμε, προκειμένου να τα κατακτήσουμε.

Είναι όμως και  κάποια άλλα πράγματα από εκείνα που μπορούμε να κατακτήσουμε ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε. Εφικτά που θα έλεγαν και οι γενοβέζοι.

Προσωπικά ποτέ δεν κατάλαβα το συνθηματάκι  ( ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός), που η αριστερά επαναλαμβάνει μονότονα τα τελευταία χρόνια. Η αριστερά που σέβεται τον εαυτό της ζει σε έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός. Δεν τον προπαγανδίζει, έστω και αν το περιτύλιγμα είναι εύηχο. Η αριστερά πρέπει να μιλά με τις πράξεις της και όχι με συνθήματα. Πρέπει να μεταφέρει το εφικτό του άλλου κόσμου και όχι να το περιγράφει. Προφανώς όλα αυτά, δεν τα κάνει η αριστερά, για αυτό βρίσκεται εκεί που βρίσκεται.

Η αριστερά προβληματίζεται

 Όταν λοιπόν συμβαίνουν τα παραπάνω καταντάς αριστερά. Δεν προσπαθείς να κατακτήσεις ή να προσπαθήσεις να κατακτήσεις πράγματα, αλλά μιλάς για αυτά. Σαν τους γέρους που έχουν μείνει με τις αναμνήσεις τους και χασκογελάνε όταν τις θυμούνται ή τις περιγράφουν στις παρέες τους. Και για να μην έχουμε παρεξηγήσεις εννοώ τους πνευματικά γέρους, όχι τους ηλικιακά. Διότι έχει κάτι τριαντάρηδες, που θεωρούν τους εαυτούς τους, κάτι περίπου ως απογόνους του Τσε Γκεβάρα, του Κερτ Κομπαίην και του Νικόλα Άσιμου . Το ότι σήμερα δεν ξεκουνιούνται για τίποτα, είναι γιατί τα έχουν κάνει όλα και γιατί φταίει το σύστημα που μας έχει γεμίσει υποχρεώσεις…

Η απώλεια της πράξης. Αυτό είναι που πονάει, που λείπει, που προβληματίζει. Είναι αυτό για το οποίο όλοι μιλάμε, αλλά δεν κάνουμε τίποτα. Είναι αυτό, που όσο δεν κάνουμε τίποτα, θα μας αφήνει ξάγρυπνους τα βράδια. Είναι αυτό, που όταν φτάσει η ώρα να φύγουμε από τον κόσμο θα μας αφήσει με την απορία και η τελευταία σκέψη μας θα είναι ένα τεράστιο ερωτηματικό.

Είναι αυτό, που αντί να διαβάζεις αυτή τη μαλακία, θα έπρεπε να έχεις μαζέψει πέντε ρούχα, για να τα δώσεις στους άπορους…

Υ.Γ. Η απώλεια της πράξης ισοδυναμεί με συνενοχή

Υ.Γ.2 Η απώλεια της πράξης στο σεξουαλικό τομέα βλάπτει σοβαρά την υγεία

Υ.Γ. 3 Αφιερωμένο στην Αλεξάντρα

Ο διαιτητής ήταν σουρούνι;



Χάος στη μπαλίτσα λέμε



Δεν γνωρίζω την κομματική προέλευση αν έχουν ή την ιδεολογική προσέγγιση του διαιτητή και των βοηθών που σφύριξαν το περίφημο ματσάκι Ολυμπιακού- Παναθηναϊκού το βράδυ του Σάββατου. Υποψιάζομαι όμως, ότι ο τύποι, πρέπει να είναι κομματάκι ύποπτοι, άρα είναι δικοί μας, μια και τα σουρούνια  ανήκουν στους συνήθης…

Μέσα σε 90 και κάτι λεπτά κατόρθωσαν να προξενήσουν δύο τρομοκρατικές ενέργειες ( στο σπίτι του ποδοσφαιριστή Τοροσίδη και στα γραφεία της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας). Επίσης προκάλεσαν μια συγκέντρωση άνω  των 1000 ατόμων, έξω από τα γραφεία της ΕΡΤ. Παράλληλα υπάρχουν πλήθος περιστατικών με κλωτσομπουνίδια, που δε θα μάθουμε ποτέ, διότι εκεί που συμβαίνουν δε πρόκειται να πατήσει δημοσιογράφος, αλλά ακόμη και αν τα μάθει κανείς, δε θα τα γράψει για λόγους που όλοι φανταζόμαστε.

Οι κύριοι λοιπόν που σφύριξαν το ματσάκι κατόρθωσαν να δημιουργήσουν χειρότερη αναστάτωση από το ΔΝΤ και τα μέτρα της τρόικας. Είναι εντυπωσιακό, αλλά δυστυχώς έτσι είναι. Προκάλεσαν δύο τρομοκρατικές ενέργειες, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, όσες δηλαδή κάνουν οι «πυρήνες της φωτιάς» και ο «επαναστατικός αγώνας», σε ένα εξάμηνο.

Είναι ύποπτός ο ρόλος των συγκεκριμένων κυρίων. Η όλη στάση τους παραπέμπει σε υπερασπιστές της θεωρίας του χάους. Μάλλον πρόκειται για αντισυστημικούς, που προσπαθούν να το απορρυθμίσουν εκ των έσω. Ότι κάνει και η Ανίτα Πάνια δηλαδή, που μέσω των εκπομπών της ξεφτιλίζει κάθε έννοια προσωπικής αξιοπρέπειας. Διότι και ο δικός της απώτερος στόχος πιστεύω, ότι είναι, να μας κάνει να κλείσουμε την τηλεόραση…

Υ.Γ.: Αν υποψιαστώ ότι συχνάζουν και στα Εξάρχεια…

Υ.Γ.2:  Φαντάζομαι ότι μετά από όλα αυτά η nova θα βγάλει και άλλο σποτ που θα αναφέρεται στο υπερθέαμα του Ελληνικού ποδοσφαίρου

Υ.Γ.3: Το ποδόσφαιρο είναι από τα καλύτερα ή το καλύτερο, εκ των «δεύτερων πραγμάτων», στη ζωή. Όταν ιεραρχείται ή απασχολεί τα «πρώτα», κάτι δεν πάει καλά…

  

Ωδή στη Μαλαματίνα

Οι φίλαθλοί/οπαδοί του ΠΑΟΚ, στους οποίους ανήκει και η αφεντιά μου, έχουμε μια φυσιολογική απέχθεια προς το κίτρινο χρώμα. Βλέπεται αυτό είναι το χρώμα της συμπολίτισσας ομάδας με την οποία η κόντρα βαστάει και θα βαστάει χρόνια…

Από την απέχθεια αυτή δεν ξεφεύγουν ακόμη και τα πιο άσχετα πράγματα. Που μπορεί  να είναι γευστικά, όπως για παράδειγμα η μουστάρδα, ευωδιαστά όπως τα ηλιοτρόπια και φυσικά εντελώς άσχετα όπως οι Κινέζοι…

Κάθε κανόνας όμως έχει και την εξαίρεση του. Το ιδιότυπο εμπάργκο σπάει ένα και μοναδικό προϊόν, μια και διαθέτει ξεχωριστή θέση στη καρδιά μας, έστω και κίτρινο. Επί της ουσίας δεν πρόκειται για προϊόν, αλλά για αντικείμενο πόθου.  Και όπως είναι γνωστό   στα σουρούνια αρέσουν τα πάθη…

Ομιλούμε, που θα έλεγαν και οι παλιότεροι, για τη Μαλαματίνα. Όχι για οποιαδήποτε ρετσίνα, αλλά για τη μια και μόνη.

Η Τίνα, αλλά και Μαλάμω, όπως είναι τα χαϊδευτικά της, σούρωσε γενιές και γενιές και όπως φαίνεται, θα συνεχίσει να το κάνει και τα επόμενα χρόνια. Χωρίς να θέλουμε να απαξιώσουμε, όλες τις υπόλοιπες, η Μαλαματίνα αποτελεί την ιδανική ρετσίνα.

Με αγριεμένη γεύση, αλλά όχι άγρια, τσαμπουκαλεμένη, αλλά όχι μανουρατζού, γλυκιά αλλά όχι σερμπέτι, παγωμένη αλλά όχι κρύα, λαϊκή αλλά όχι φθηνιάρα, κλασική αλλά όχι ξεπερασμένη.

Σύντροφος για τα εύκολα και τα δύσκολα. Το καλύτερο φιλαράκι και ταυτόχρονα η πιο πιστή γκόμενα…

Υ.Γ. Είναι η μοναδική ρετσίνα που έχει γίνει σύνθημα: Μαλαματίνα είσαι μεγάλη ρετσίνα

Υ.Γ2  Έχει γίνει τραγούδι: Μια μαλαματίνα μες τη νύχτα σκάει, η καρδιά μου σπάει, μες το φως σε είδα…

Υ.Γ.3 Έχει σελίδα στο facebook: Σύλλογος φίλων μαλαματίνας

Υ.Γ. 4   Αφήστε τα λόγια και πράξεις. Σηκώστε τα ποτήρια να πιούμε τώρα στην υγεία της μια μπύρα

Σουρούνια στην ψάθα

Με το κυάλι και το ένα Ευρουλάκι;

Η ώρα είναι 6 το πρωί και εγώ διαβάζω το blog της φίλης Κατερίνας Νικολακούλη ( katen on line). Γράφει λοιπόν σε ένα παλιότερο post της για το facebook και την όλη φάση. Αλλά και για το πόσο τη βοήθησε να γίνει δημοφιλέστερο το blog της, που αν και προϋπήρχε, δεν ήταν γνωστό ευρύτερα.

Μα καλά αναρωτήθηκα από το blog σου δε γίνεσαι διάσημος; Δηλαδή μπορεί να το έχεις για χρόνια και να μη σε ξέρουν;

Άρα εγώ που είμαι και όψιμος στο κόλπο θα πεθάνω στην αφάνεια; Δεν θα ασχολείται μαζί μου και δε θα το διαβάζει η μισή Θεσσαλονίκη, το ένα τρίτο της Αθήνας και ένα σημαντικό κομμάτι της επαρχίας;

Μα τότε γιατί το ξεκίνησα; Δεν θα βγάλω φράγκα; Δε θα καθορίζω εξελίξεις, τάσεις,  μόδες; Δε θα περιμένουν οι αναγνώστες κάθε νέο μου post για να το διαβάσουν ευλαβικά;

Θα πεθάνω στη ψάθα γαμώ την ατυχία μου; Όχιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι

Υ.Γ. Ούτε καν τις κροκέτες του σκύλου μου; Έστω μια μπύρα σε κουτάκι;

  

Τα σουρούνια στην εξουσία

..Και ναι πετάμε στα σύννεφα

Φαντάζομαι, όταν μετά από μερικά χρόνια, τα σουρούνια αναλάβουν την εξουσία τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Ως σουρούνια στην εξουσία θα θυμίζουν Νέα Δημοκρατία του 1974 και το ΠΑΣΟΚ του 1981. Βέβαια υπάρχει και η χειρότερη εκδοχή, δηλαδή να είναι το ΠΑΣΟΚ του 2003 και η Νέα Δημοκρατία του 2008. Αλλά αυτό είναι το κακό σενάριο και εμείς δε θέλουμε να το σκεφτόμαστε καν.

Όταν λοιπόν αναλάβουν τα σουρούνια, ευχή και εκτίμηση  είναι, ότι θα έχουν τη μαγκιά και το σθένος, να αντιμετωπίσουν, αυτά τα ελάχιστα 1418 πράγματα που μας ενοχλούν σε αυτή τη χώρα. Λέμε χώρα και όχι κράτος διότι το τελευταίο πολύ απλά δεν υπάρχει. Και ούτε προβλέπεται να υπάρξει. Βέβαια αυτή η συζήτηση είναι καθαρά θεωρητική μια και μέχρι να αναλάβουν τα σουρούνια την εξουσία ελπίζουμε να υφίσταται και η χώρα.

Τα σουρούνια λοιπόν θα αναλάβουν την εξουσία, όπως πολύ απλά αναλαμβάνουμε όλοι τις μεγάλες μας αγάπες. Με υπερβολές. Διότι αγάπη χωρίς υπερβολή δεν υπάρχει.

Θα την κρατήσουν λοιπόν στα χέρια και τα πόδια τους και θα τη φροντίσουν. Θα της μιλούν γλυκά και θα απαντούν σε όλες τις ανησυχίες της. Θα τις κάνουν όλα τα χατίρια και δε θα την αφήνουν ποτέ παραπονεμένη.

Τα σουρούνια, όταν αναλάβουν την εξουσία, δε θα τη χρησιμοποιήσουν. Δε θα την περιφέρουν ως τρόπαιο και ούτε θα ζητούν ανταλλάγματα για την αγάπη που της δείχνουν.

Τα σουρούνια όταν αναλάβουν την εξουσία δε θα ζητούν από αυτή να αλλάξει. Ούτε θα αλλάξουν όμως και τα ίδια. Θα τη βοηθούν και θα τους βοηθά για να γίνουν και οι δύο καλύτεροι. Διαδικασία επίπονη αλλά τίμια.

Υ.Γ. Εδώ θα είμαστε ξάδερφε και να το δεις…

Το σβήσιμο

Το κακό όσο μεγαλώνεις είναι ότι ωριμάζεις. Και όσο ωριμάζεις τόσο πιο αστεία σου φαίνονται ορισμένα πράγματα. Μαλώματα, παρεξηγήσεις, γιατί το είπε έτσι αυτό και γιατί δεν είπε εκείνο. Το χάος που σε χωρίζει από ανθρώπους που θεωρούσες ότι είναι κοντά σου.

Ακόμη και οι περίφημες παιδικές φιλίες δοκιμάζονται. Και μερικές δεν αντέχουν στο χρόνο. Φθορά, νέα δεδομένα για όλους, περισσότερες και διαφορετικές ευθύνες. Αντέχουμε όλο και λιγότερο πρόσωπα και καταστάσεις. Και στην τελική δεν διαπραγματευόμαστε, γιατί δεν έχουμε το κουράγιο…

Όσο σουρούνι να είσαι, θέλεις να βλέπεις με καλό τρόπο τα πράγματα και να δικαιολογείς καταστάσεις τελικά δεν πιάνει. Πιο εύκολα σε προσέχει γκόμενα σε κατάστημα ρούχων ,παρά να αντέξεις μια τέτοια κατάσταση.   

Είναι κρίμα γιατί ορισμένες φορές νομίζεις πως τα καλύτερα έρχονται. Δυστυχώς όμως ζωή είναι αυτό που συμβαίνει, όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια. Ο χρόνος τελικά είναι ο καλύτερος και αδέκαστος κριτής. Και ακόμη πιο δυστυχώς αναδεικνύει διαφορές μεταξύ των ανθρώπων. Διαφορές που καλύπτονταν  από  την αφέλεια της ηλικίας.

Είναι φορές πάντως που αυτό τέλος  γίνεται μια νέα αρχή. Αλλά είναι και φορές που αυτό είναι η αρχή του τέλους…  

Υ.Γ. Ναι η μια-δυο μπύρες βοηθούν για το σβήσιμο. Οι πολλές μεθάνε και δημιουργούν ανυπόφορες καταστάσεις…   

Η αξιοπρέπεια των σουρουνιών

Εντάξει μαντάμ το καταλάβαμε δε μαγειρεύεις. Μπορεί να μην πλένεις, να μη σιδερώνεις και γενικά να μην κάνεις καμία δουλεία. Δεκτό. Αυτό όμως από το να υπερηφανεύεσαι και να τσιρίζεις,  για αυτά που δεν κάνεις, είναι χαζό.

Ζούμε στην εποχή της αρνητικότητας. Οτιδήποτε είναι λάθος προπαγανδίζεται και περιφέρεται ως επιχείρημα. «Δε μαγειρεύω», σου λέει και το θεωρεί κατόρθωμα, προτέρημα και δεν ξέρω εγώ τι. Θεωρεί δε χρήσιμο να σου το κοπανάει κάθε τρεις και λίγο λες και έχεις Αλτσχάϊμερ και θα το ξεχάσεις στο επόμενο λεπτό.

Είναι μια αρχηγική δήλωση άραγε; Είναι διάλογος ή μονόλογος; Σηματοδοτεί κάτι που το καμένο μου μυαλό δεν μπορεί να καταλάβει; Και αν ναι τι μπορεί να είναι αυτό;

Άγνωστο και έτσι θα παραμείνει,  διότι  στο μυαλό του καθενός, δεν μπορείς να είσαι αφενός, αφετέρου τι συζήτηση να αρχίσεις με οποιοδήποτε άνθρωπο, που ξεκινάει από αυτά, που δεν κάνει; Νερό να σου δώσουμε θα το κάψεις, μας το πασάρεις και σαν κατόρθωμα;

Το μυαλό των σουρουνιών είναι πολύ κουρασμένο για να ασχολείται με τέτοια ζητήματα. Ένα αξιοπρεπές σουρούνι δεν καταδέχεται να ξεκινήσει μια σχέση οποιουδήποτε είδους για μια καλοψημένη μπριζόλα, ένα κατακάθαρο συρτάρι του μπάνιου, μια σιδερωμένη κάλτσα. Αυτά τα σουρούνια, που μετράνε τις σχέσεις ανάλογα με το βαθμό επιτυχίας της τσάκισης απλά δεν είναι αποδεκτά.

Υ.Γ Αφού δεν κάνεις όλα τα άλλα, τουλάχιστον φτιάχνεις σωστά τη βότκα λεμονάδα;  

Είδος προς εξαφάνιση

Ανυποψιαστες
 για τα υπολοιπα ειδη
 προς εξαφανιση
 χελώνες καρετα- καρετα

Προσωπικά δεν καταλαβαίνω γιατί η χελώνα καρέτα- καρέτα και η φώκια μονάχους- μονάχους, μπορεί να έχουν περισσότερα δικαιώματα από ένα σουρούνι.

Αν το καλοσκεφτείς και τα σουρούνια αποτελούν ένα είδος προς εξαφάνιση, χώρια που έχουν και καλύτερο όνομα δίχως ηχώ. Διότι αν ήμουν χελώνα και με φώναζαν καρέτα θα είχα πεθάνει από την ντροπή μου. Όσο για το μονάχους δεν παίζει ούτε μια. Αν και δέχομαι το συμβολικό: Είδος προς εξαφάνιση= μονάχους, δε μου ξεκολλάει από το μυαλό ότι κάπου έχει βάλει το χεράκι και η θρησκεία. Και αυτό από μόνο του είναι αποτρεπτικό.

Αλλά το θέμα μας είναι άλλο. Ζούμε σε πολύ light εποχές, όπου όλα σε μια κλίμακα από το ένα ως το δέκα κινούνται μεταξύ τρία και επτά. Στη μετριότητα δηλαδή που κάποιοι πονηροί τη χρύσωσαν κιόλας, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς οι οποίοι αναμφίβολα είναι ύποπτοι.

Σε αυτή την εποχή λοιπόν ότι είναι, είτε από το εδώ, είτε από το εκεί άκρο κακοχαρακτηρίζεται. Έτσι και τα καημένα τα σουρούνια που εκ φύσεως  και θέσεως είναι ακραία έχουν καταδικαστεί  στο περιθώριο. Με αυτή τη λογική λοιπόν θα έπρεπε να έχουν κηρυχθεί είδος προς εξαφάνιση και να έχουν αναλάβει τη διάσωση τους ειδικές ομάδες.

Διότι ξάδερφε συμπαθέστατη η φώκια και η hello nitsa, αλλά πόσα μπορείς να πεις μαζί της; Εντάξει και εγώ μιλάω με το σκυλί μου, αλλά τις περισσότερες φορές, δεν με ακούει και κάνει το δικό της ή δεν καταλαβαίνει, αν και της λέω πολύ απλά πράγματα, διότι το: Φέρε μου ένα ποτήρι νερό, δεν είναι και κάτι δύσκολο.

Αντίθετα με το σουρούνι μπορείς να ανταλλάξεις και καμία κουβέντα χωρίς απαραίτητα να σημαίνει ότι θα μιλήσετε για γκόμενες ή ποδόσφαιρο.  Εκτός αν πρόκειται για πρωτόγονο σουρουνι, που έτσι και αλλιώς, έχουν απομείνει λίγα  και  θα μείνουν λιγότερα, γιατί να ξέρετε, ούτε εμείς, τα υπόλοιπα σουρούνια τα θέλουμε, αφού είναι βαρετά και ένα σουρούνι μπορεί να είναι πολλά πράγματα και τα περισσότερα από αυτά κακά, αλλά σε καμία περίπτωση βαρετό.

Υ.Γ Να ευχαριστήσω την μισό- μισό νονά του blog για την ποικιλοτρόπως πολύτιμη προσφορά της…