Οι φίλαθλοί/οπαδοί του ΠΑΟΚ, στους οποίους ανήκει και η αφεντιά μου, έχουμε μια φυσιολογική απέχθεια προς το κίτρινο χρώμα. Βλέπεται αυτό είναι το χρώμα της συμπολίτισσας ομάδας με την οποία η κόντρα βαστάει και θα βαστάει χρόνια…
Από την απέχθεια αυτή δεν ξεφεύγουν ακόμη και τα πιο άσχετα πράγματα. Που μπορεί να είναι γευστικά, όπως για παράδειγμα η μουστάρδα, ευωδιαστά όπως τα ηλιοτρόπια και φυσικά εντελώς άσχετα όπως οι Κινέζοι…
Κάθε κανόνας όμως έχει και την εξαίρεση του. Το ιδιότυπο εμπάργκο σπάει ένα και μοναδικό προϊόν, μια και διαθέτει ξεχωριστή θέση στη καρδιά μας, έστω και κίτρινο. Επί της ουσίας δεν πρόκειται για προϊόν, αλλά για αντικείμενο πόθου. Και όπως είναι γνωστό στα σουρούνια αρέσουν τα πάθη…
Ομιλούμε, που θα έλεγαν και οι παλιότεροι, για τη Μαλαματίνα. Όχι για οποιαδήποτε ρετσίνα, αλλά για τη μια και μόνη.
Η Τίνα, αλλά και Μαλάμω, όπως είναι τα χαϊδευτικά της, σούρωσε γενιές και γενιές και όπως φαίνεται, θα συνεχίσει να το κάνει και τα επόμενα χρόνια. Χωρίς να θέλουμε να απαξιώσουμε, όλες τις υπόλοιπες, η Μαλαματίνα αποτελεί την ιδανική ρετσίνα.
Με αγριεμένη γεύση, αλλά όχι άγρια, τσαμπουκαλεμένη, αλλά όχι μανουρατζού, γλυκιά αλλά όχι σερμπέτι, παγωμένη αλλά όχι κρύα, λαϊκή αλλά όχι φθηνιάρα, κλασική αλλά όχι ξεπερασμένη.
Σύντροφος για τα εύκολα και τα δύσκολα. Το καλύτερο φιλαράκι και ταυτόχρονα η πιο πιστή γκόμενα…
Υ.Γ. Είναι η μοναδική ρετσίνα που έχει γίνει σύνθημα: Μαλαματίνα είσαι μεγάλη ρετσίνα
Υ.Γ2 Έχει γίνει τραγούδι: Μια μαλαματίνα μες τη νύχτα σκάει, η καρδιά μου σπάει, μες το φως σε είδα…
Υ.Γ.3 Έχει σελίδα στο facebook: Σύλλογος φίλων μαλαματίνας
Υ.Γ. 4 Αφήστε τα λόγια και πράξεις. Σηκώστε τα ποτήρια να πιούμε τώρα στην υγεία της μια μπύρα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου