Το σβήσιμο

Το κακό όσο μεγαλώνεις είναι ότι ωριμάζεις. Και όσο ωριμάζεις τόσο πιο αστεία σου φαίνονται ορισμένα πράγματα. Μαλώματα, παρεξηγήσεις, γιατί το είπε έτσι αυτό και γιατί δεν είπε εκείνο. Το χάος που σε χωρίζει από ανθρώπους που θεωρούσες ότι είναι κοντά σου.

Ακόμη και οι περίφημες παιδικές φιλίες δοκιμάζονται. Και μερικές δεν αντέχουν στο χρόνο. Φθορά, νέα δεδομένα για όλους, περισσότερες και διαφορετικές ευθύνες. Αντέχουμε όλο και λιγότερο πρόσωπα και καταστάσεις. Και στην τελική δεν διαπραγματευόμαστε, γιατί δεν έχουμε το κουράγιο…

Όσο σουρούνι να είσαι, θέλεις να βλέπεις με καλό τρόπο τα πράγματα και να δικαιολογείς καταστάσεις τελικά δεν πιάνει. Πιο εύκολα σε προσέχει γκόμενα σε κατάστημα ρούχων ,παρά να αντέξεις μια τέτοια κατάσταση.   

Είναι κρίμα γιατί ορισμένες φορές νομίζεις πως τα καλύτερα έρχονται. Δυστυχώς όμως ζωή είναι αυτό που συμβαίνει, όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια. Ο χρόνος τελικά είναι ο καλύτερος και αδέκαστος κριτής. Και ακόμη πιο δυστυχώς αναδεικνύει διαφορές μεταξύ των ανθρώπων. Διαφορές που καλύπτονταν  από  την αφέλεια της ηλικίας.

Είναι φορές πάντως που αυτό τέλος  γίνεται μια νέα αρχή. Αλλά είναι και φορές που αυτό είναι η αρχή του τέλους…  

Υ.Γ. Ναι η μια-δυο μπύρες βοηθούν για το σβήσιμο. Οι πολλές μεθάνε και δημιουργούν ανυπόφορες καταστάσεις…   

Η αξιοπρέπεια των σουρουνιών

Εντάξει μαντάμ το καταλάβαμε δε μαγειρεύεις. Μπορεί να μην πλένεις, να μη σιδερώνεις και γενικά να μην κάνεις καμία δουλεία. Δεκτό. Αυτό όμως από το να υπερηφανεύεσαι και να τσιρίζεις,  για αυτά που δεν κάνεις, είναι χαζό.

Ζούμε στην εποχή της αρνητικότητας. Οτιδήποτε είναι λάθος προπαγανδίζεται και περιφέρεται ως επιχείρημα. «Δε μαγειρεύω», σου λέει και το θεωρεί κατόρθωμα, προτέρημα και δεν ξέρω εγώ τι. Θεωρεί δε χρήσιμο να σου το κοπανάει κάθε τρεις και λίγο λες και έχεις Αλτσχάϊμερ και θα το ξεχάσεις στο επόμενο λεπτό.

Είναι μια αρχηγική δήλωση άραγε; Είναι διάλογος ή μονόλογος; Σηματοδοτεί κάτι που το καμένο μου μυαλό δεν μπορεί να καταλάβει; Και αν ναι τι μπορεί να είναι αυτό;

Άγνωστο και έτσι θα παραμείνει,  διότι  στο μυαλό του καθενός, δεν μπορείς να είσαι αφενός, αφετέρου τι συζήτηση να αρχίσεις με οποιοδήποτε άνθρωπο, που ξεκινάει από αυτά, που δεν κάνει; Νερό να σου δώσουμε θα το κάψεις, μας το πασάρεις και σαν κατόρθωμα;

Το μυαλό των σουρουνιών είναι πολύ κουρασμένο για να ασχολείται με τέτοια ζητήματα. Ένα αξιοπρεπές σουρούνι δεν καταδέχεται να ξεκινήσει μια σχέση οποιουδήποτε είδους για μια καλοψημένη μπριζόλα, ένα κατακάθαρο συρτάρι του μπάνιου, μια σιδερωμένη κάλτσα. Αυτά τα σουρούνια, που μετράνε τις σχέσεις ανάλογα με το βαθμό επιτυχίας της τσάκισης απλά δεν είναι αποδεκτά.

Υ.Γ Αφού δεν κάνεις όλα τα άλλα, τουλάχιστον φτιάχνεις σωστά τη βότκα λεμονάδα;  

Είδος προς εξαφάνιση

Ανυποψιαστες
 για τα υπολοιπα ειδη
 προς εξαφανιση
 χελώνες καρετα- καρετα

Προσωπικά δεν καταλαβαίνω γιατί η χελώνα καρέτα- καρέτα και η φώκια μονάχους- μονάχους, μπορεί να έχουν περισσότερα δικαιώματα από ένα σουρούνι.

Αν το καλοσκεφτείς και τα σουρούνια αποτελούν ένα είδος προς εξαφάνιση, χώρια που έχουν και καλύτερο όνομα δίχως ηχώ. Διότι αν ήμουν χελώνα και με φώναζαν καρέτα θα είχα πεθάνει από την ντροπή μου. Όσο για το μονάχους δεν παίζει ούτε μια. Αν και δέχομαι το συμβολικό: Είδος προς εξαφάνιση= μονάχους, δε μου ξεκολλάει από το μυαλό ότι κάπου έχει βάλει το χεράκι και η θρησκεία. Και αυτό από μόνο του είναι αποτρεπτικό.

Αλλά το θέμα μας είναι άλλο. Ζούμε σε πολύ light εποχές, όπου όλα σε μια κλίμακα από το ένα ως το δέκα κινούνται μεταξύ τρία και επτά. Στη μετριότητα δηλαδή που κάποιοι πονηροί τη χρύσωσαν κιόλας, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς οι οποίοι αναμφίβολα είναι ύποπτοι.

Σε αυτή την εποχή λοιπόν ότι είναι, είτε από το εδώ, είτε από το εκεί άκρο κακοχαρακτηρίζεται. Έτσι και τα καημένα τα σουρούνια που εκ φύσεως  και θέσεως είναι ακραία έχουν καταδικαστεί  στο περιθώριο. Με αυτή τη λογική λοιπόν θα έπρεπε να έχουν κηρυχθεί είδος προς εξαφάνιση και να έχουν αναλάβει τη διάσωση τους ειδικές ομάδες.

Διότι ξάδερφε συμπαθέστατη η φώκια και η hello nitsa, αλλά πόσα μπορείς να πεις μαζί της; Εντάξει και εγώ μιλάω με το σκυλί μου, αλλά τις περισσότερες φορές, δεν με ακούει και κάνει το δικό της ή δεν καταλαβαίνει, αν και της λέω πολύ απλά πράγματα, διότι το: Φέρε μου ένα ποτήρι νερό, δεν είναι και κάτι δύσκολο.

Αντίθετα με το σουρούνι μπορείς να ανταλλάξεις και καμία κουβέντα χωρίς απαραίτητα να σημαίνει ότι θα μιλήσετε για γκόμενες ή ποδόσφαιρο.  Εκτός αν πρόκειται για πρωτόγονο σουρουνι, που έτσι και αλλιώς, έχουν απομείνει λίγα  και  θα μείνουν λιγότερα, γιατί να ξέρετε, ούτε εμείς, τα υπόλοιπα σουρούνια τα θέλουμε, αφού είναι βαρετά και ένα σουρούνι μπορεί να είναι πολλά πράγματα και τα περισσότερα από αυτά κακά, αλλά σε καμία περίπτωση βαρετό.

Υ.Γ Να ευχαριστήσω την μισό- μισό νονά του blog για την ποικιλοτρόπως πολύτιμη προσφορά της…