Το σβήσιμο

Το κακό όσο μεγαλώνεις είναι ότι ωριμάζεις. Και όσο ωριμάζεις τόσο πιο αστεία σου φαίνονται ορισμένα πράγματα. Μαλώματα, παρεξηγήσεις, γιατί το είπε έτσι αυτό και γιατί δεν είπε εκείνο. Το χάος που σε χωρίζει από ανθρώπους που θεωρούσες ότι είναι κοντά σου.

Ακόμη και οι περίφημες παιδικές φιλίες δοκιμάζονται. Και μερικές δεν αντέχουν στο χρόνο. Φθορά, νέα δεδομένα για όλους, περισσότερες και διαφορετικές ευθύνες. Αντέχουμε όλο και λιγότερο πρόσωπα και καταστάσεις. Και στην τελική δεν διαπραγματευόμαστε, γιατί δεν έχουμε το κουράγιο…

Όσο σουρούνι να είσαι, θέλεις να βλέπεις με καλό τρόπο τα πράγματα και να δικαιολογείς καταστάσεις τελικά δεν πιάνει. Πιο εύκολα σε προσέχει γκόμενα σε κατάστημα ρούχων ,παρά να αντέξεις μια τέτοια κατάσταση.   

Είναι κρίμα γιατί ορισμένες φορές νομίζεις πως τα καλύτερα έρχονται. Δυστυχώς όμως ζωή είναι αυτό που συμβαίνει, όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια. Ο χρόνος τελικά είναι ο καλύτερος και αδέκαστος κριτής. Και ακόμη πιο δυστυχώς αναδεικνύει διαφορές μεταξύ των ανθρώπων. Διαφορές που καλύπτονταν  από  την αφέλεια της ηλικίας.

Είναι φορές πάντως που αυτό τέλος  γίνεται μια νέα αρχή. Αλλά είναι και φορές που αυτό είναι η αρχή του τέλους…  

Υ.Γ. Ναι η μια-δυο μπύρες βοηθούν για το σβήσιμο. Οι πολλές μεθάνε και δημιουργούν ανυπόφορες καταστάσεις…