Εντάξει μαντάμ το καταλάβαμε δε μαγειρεύεις. Μπορεί να μην πλένεις, να μη σιδερώνεις και γενικά να μην κάνεις καμία δουλεία. Δεκτό. Αυτό όμως από το να υπερηφανεύεσαι και να τσιρίζεις, για αυτά που δεν κάνεις, είναι χαζό.
Ζούμε στην εποχή της αρνητικότητας. Οτιδήποτε είναι λάθος προπαγανδίζεται και περιφέρεται ως επιχείρημα. «Δε μαγειρεύω», σου λέει και το θεωρεί κατόρθωμα, προτέρημα και δεν ξέρω εγώ τι. Θεωρεί δε χρήσιμο να σου το κοπανάει κάθε τρεις και λίγο λες και έχεις Αλτσχάϊμερ και θα το ξεχάσεις στο επόμενο λεπτό.
Είναι μια αρχηγική δήλωση άραγε; Είναι διάλογος ή μονόλογος; Σηματοδοτεί κάτι που το καμένο μου μυαλό δεν μπορεί να καταλάβει; Και αν ναι τι μπορεί να είναι αυτό;
Άγνωστο και έτσι θα παραμείνει, διότι στο μυαλό του καθενός, δεν μπορείς να είσαι αφενός, αφετέρου τι συζήτηση να αρχίσεις με οποιοδήποτε άνθρωπο, που ξεκινάει από αυτά, που δεν κάνει; Νερό να σου δώσουμε θα το κάψεις, μας το πασάρεις και σαν κατόρθωμα;
Το μυαλό των σουρουνιών είναι πολύ κουρασμένο για να ασχολείται με τέτοια ζητήματα. Ένα αξιοπρεπές σουρούνι δεν καταδέχεται να ξεκινήσει μια σχέση οποιουδήποτε είδους για μια καλοψημένη μπριζόλα, ένα κατακάθαρο συρτάρι του μπάνιου, μια σιδερωμένη κάλτσα. Αυτά τα σουρούνια, που μετράνε τις σχέσεις ανάλογα με το βαθμό επιτυχίας της τσάκισης απλά δεν είναι αποδεκτά.
Υ.Γ Αφού δεν κάνεις όλα τα άλλα, τουλάχιστον φτιάχνεις σωστά τη βότκα λεμονάδα;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου