Την βλέπω να κάθεται απέναντι μου. Ψιλοκάζουαλ, αλλά με ένα
κουλτουρέ στυλ και ανάλογου ύφους αξεσουάρ. Ξέρετε σαν αυτά που φορούν σωρηδόν
οι συνασπίτισες λες και μόλις έχουν σκάσει μύτη από τη Γένοβα.
Το μάτι όμως πέφτει σε μία δύο λεπτομέρειες που σκορπίζουν
τη φαντασίωση. Διαλύουν τις όποιες αμφιβολίες και ερωτηματικά. Ω ναι πρόκειται
για σκυλού.
Σκέφτομαι πως αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Μπορεί τα
ακούσματα μας να είναι διαφορετικά, αλλά αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να
σταθεί εμπόδιο. Άρα λοιπόν χρειάζομαι τρόπο προσέγγισης.
Εξάλλου όπως και να
το δεις έχουμε τις ίδιες αγωνίες ως άνθρωποι. Που πάει η χώρα; Τι θα γίνει με
την οικονομική μας κατάσταση; Θα μπούμε σε ρυθμούς ανάπτυξης; Είναι η λύση ο
καπιταλισμός του Σαμαρά ή χρειάζεται μια διαφορετική προσέγγιση, όπως για
παράδειγμα αυτή που προτείνει ο Τσίπρας;
Αυτό είναι λέω στον εαυτό μου. Πρέπει να παντρέψω το
σκυλάδικο με την επικαιρότητα. Ο Πάριος γιατί τραγούδησε Θοδωράκη; Ο
Σφακιανάκης γιατί λέει τραγούδια του Ξυλούρη; Δεν θα μπορούσε μήπως να αποδώσει
Μαρκόπουλο ο Οικονομόπουλος; Η Πέγκυ Ζήνα τραγούδια της Φαραντούρη;
«Θεϊκή κορμάρα
σε θέλω πιο πολύ από
την ανάπτυξη του Στουρνάρα.
Είσαι της καρδιάς μου
το μνημόνιο
σέρνομαι για σένα στο πεζοδρόμιο.
Έλα στον έρωτα να κάνουμε πορεία
μέχρι να φτιάξει η
οικονομία.
Αλληλεγγύη είναι η αγκαλιά σου
τα καυτά και υγρά φιλιά σου.
Έλα να σε μεταρρυθμίσω
και πιο πολύ να σε γνωρίσω.
Φτώχεια είναι μωρό μου να χάνουμε χρόνο
με την αγάπη μας θα σπείρουμε τον τρόμο
γιατί είναι από παλιά γνωστή η ρήση
η αγάπη δε γνωρίζει κρίση».
