Το αγανακτισμένο σουρούνι



Μετανοείτε



Η Ελλάδα θα πτωχεύσει, θα βγούμε από το Ευρώ και θα επιστρέψουμε στη δραχμή, θα καταρρεύσουμε οικονομικά, θα πεινάσουμε, θα χάσουμε τις καταθέσεις μας, θα φαγωθούμε μεταξύ μας…

Ε και; Απειλές της πλάκας και κινδυνολογία χωρίς όριο και φραγμούς. Δηλαδή τώρα τι γίνεται ακριβώς; Είμαστε όλοι φραγκάτοι ή έστω οικονομικά άνετοι σε σημείο, που να μην σκεφτόμαστε, ούτε τα 3 €-4 € του καφέ; Μήπως μας τρέχουν από τα μπατζάκια και για αυτό δεν έχουμε χρήματα; Ε μα πες το ρε φίλε διαρροή έχουμε και όχι αφραγκιές…

Θα φαγωθούμε μεταξύ μας; Δηλαδή τώρα η συμπαράσταση και η αλληλεγγύη ξεχειλίζει; Προφανώς, άλλοι είναι αυτοί, που είναι έτοιμοι να σκοτωθούν για μία θέση πάρκινγκ, να φάνε τη θέση του άλλου στην ουρά και να σηκώνονται στο λεωφορείο για να καθίσουν οι μεγαλύτεροι…

Η αλληλεγγύη
το οπλο των
λαών

Θυμάμαι τα παιδιά του ΠΑΟΚ που πριν μερικά χρόνια έχασαν τη ζωή τους σε εκείνο το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη. Και θυμάμαι τους συνδέσμους οπαδών των υπολοίπων ομάδων, που έστελναν συλλυπητήρια και μηνύματα συμπαράστασης. Που είναι οι ίδιοι που τους πετούν πέτρες, τούβλα, καδρόνια στους μεταξύ τους αγώνες…

Και θυμάμαι και εκείνον τον γνωστό μου, που μιλούσε για αλληλεγγύη και έκανε κηρύγματα για την ανάγκη να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο. Τον θυμάμαι, που είχε ανασφάλιστους τους εργαζόμενους στην επιχείρηση του για χρόνια ολόκληρα…

Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί. Ναι φυσικά, πλην όμως δεν πυροβολούμε τον πιανίστα, από τη στιγμή που και εμείς παίζουμε πιάνο.

Υ.Γ. Κάτι μου λέει, ότι στο τέλος, θα αγανακτήσω με τους αγανακτισμένους

Υ.Γ.2 Ξυπνήσαμε άραγε;

Υ.Γ.3 Ελπίζω, για μία ακόμη φορά, να μη χαθούμε στη μετάφραση και όλο αυτό να καταλήξει κάπου…

Υ.Γ. Το σουρούνι είναι φανερά εκτός φόρμας, μια και τώρα τελευταία το έχει πιάσει μια ψιλογκρίνια, όμως είναι σίγουρο πως θα επιστρέψει δυναμικά.

Όχι στην οικονομία δράσης

Μία- μία
 ή
 όλες μαζί;

Μία σταγόνα τρεις δράσεις γράφει το απορρυπαντικό στην τουαλέτα του μπαρ και αναλογίζομαι, πόσο χειρότερη θα ήταν η ζωή μας, αν με μια δράση πραγματοποιούσαμε τρία πράγματα.

Σκεφτείτε λοιπόν να κάθεστε σε ένα μεγάλο τραπέζι με πολλά φαγητά και με μια κίνηση να τρώτε τρία από αυτά. Πέρα από το αμφίβολο της γεύσης, το γεύμα, θα διαρκέσει το ένα τρίτο του κανονικού χρόνου, κάτι που είναι μαλακία, αφού στην ουσία μειώνεται η χρονική επέκταση της απόλαυσης.

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά και δε νομίζω, ότι θα κάναμε καλά, να αναφέρουμε και άλλα, αφού είναι κατανοητό το που πάει η δουλειά. Από την άλλη πάλι, καταλαβαίνω αυτούς που θα υπερασπιστούν το αντίθετο, αφού στην εποχή μας ο χρόνος είναι χρήμα. Τα σουρούνια όμως είναι large και κινούνται κατά κανόνα σε χαλαρούς ρυθμούς. Χώρια που ό,τι αφορά αυτή την εποχή δείχνει να είναι λάθος…

Κλασική
 περίπτωση του
 ανολοκλήρωτου.
 Αυτα είναι δύο σε ένα

Το ιδανικό: Ναι πράγματι φαντάζει καλό να μην περιμένεις τρία ραντεβού για να πηδήξεις τη γκόμενα, αλλά αυτό να γίνει στο πρώτο. Το αντίθετο του ιδανικού:  Μήπως όχι γιατί η αναμονή αυξάνει την λαχτάρα;

Το ιδανικό: Να ετοιμάζεσαι να πας ένα ταξίδι, να πήγες και να γύρισες και όλα αυτά κατευθείαν. Το αντίθετο του ιδανικού: Και τι κατάλαβες;

Το ιδανικό: Πιάνεις να αλλάξεις μια πρίζα, την αλλάζεις και ανάβεις το φως. Το αντίθετο του ιδανικού:  Μα θα χάσεις το τζόγο του να πάθεις ηλεκτροπληξία;

Το ιδανικό; Να μπαίνεις στο μπάνιο το πρωί και να χέζεις, πλένεσαι και βουρτσίζεις τα δόντια σου με την μία. Το αντίθετο του ιδανικού: Σκέφτεσαι ότι λόγω μπερδέματος μπορεί να πλύνεις τα δόντια σου με το σκατό;

Το ιδανικό: Οι ομάδες μπαίνουν στο γήπεδο ,το παιχνίδι ολοκληρώνεται και εσύ πλέον είσαι στα πανηγύρια μια και η ομάδα σου κέρδισε. Το αντίθετο του ιδανικού: Και πως θα έχεις την ευκαιρία να βάλεις δυο- τρία κιλά κατά τη διάρκεια του ματς πίνοντας και μασουλώντας ότι βρίσκεται μπροστά σου;  

Υ.Γ. Τελικά μου φαίνεται ότι οι καλύτερες σκέψεις όντως έρχονται στην τουαλέτα.

Υ.Γ. 2: Υπάρχει ένα παλιό ρητό, που λέει, πως όποιος βιάζεται φτάνει πιο γρήγορα στο τέρμα και προφανώς έχει μεγάλο δίκιο.

Υ.Γ. 3: Όπως διαπιστώσαμε, ούτε τα ξημερώματα της Κυριακής, ήρθε το τέλος του κόσμου. Είναι προφανές, πως κάποιος μας δουλεύει και παίζει, άσχημα, με τα νεύρα μας.

Τα έχω πάρει στο σουρουνο-κρανίο

Κοίτα να
 δεις που
θα με μου φάνε
το ψωμί
οι άμπαλοι
 που κάνουν κριτική.
 ήμαρτον

Είναι φορές που θέλεις να πάρεις φόρα και να κουτουλήσεις σε όποιο τοίχο βρεις μπροστά σου. Και αυτό όχι απαραίτητα από τα νευρά…

Πρόσφατα βρέθηκα σε ένα χώρο για μια εκδήλωση. Αποφεύγω να αναφερθώ σε πρόσωπα και πράγματα γιατί δεν είναι αυτό που μας απασχολεί. Στην εκδήλωση αυτοί άνθρωποι της ηλικίας μου (είμαι 37) και νεότεροι είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν τις απόψεις τους για ένα συγκεκριμένο ζήτημα το οποίο επίσης δεν μας απασχολεί.

Φυσικά και να το ξεκαθαρίσω δεν περίμενα αυτή την εκδήλωση για να βγάλω τα συμπεράσματα μου. Αυτά έχουν βγει εδώ και αρκετό καιρό με εντυπωσιακή ανατροπή των πεποιθήσεων μου. Η προσωπική μου προσγείωση ήταν περισσότερο ανώμαλη από ένα τσουβάλι πατάτες που πέφτει 12 ορόφους.

Τι είδα και τι άκουσα . Οι κάτω των 40 λοιπόν έχουν μια κριτική διάθεση για τα πράγματα, χωρίς όμως να προτείνουν κάτι. Διαπιστωτικές λογικές που στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μοιάζουν  αστείες, διότι το έγκλημα όχι μόνο έχει γίνει, αλλά μύρισε και το πτώμα. Αντιμετώπιση καταστάσεων με παθητικότητα, χωρίς ούτε ένα «για τη μαγκιά μου ρε γαμώτο».  

Ευτυχώς ήμαστε
 αρκετοί για να
 κρατήσουμε το πανό

Μιλούν και κατακρίνουν τους πάντες με ένα στυλάκι, κάτι μεταξύ Μαρίας Αντουανέτας και νεόπλουτου στη Μύκονο. Όσο για τη δική μας δράση άστα. Προσωπικά προτιμώ την ακραία πρόταση «να τα σπάσουμε όλα»,  παρά να περιοριζόμαστε σε φιλολογικές συζητήσεις, που θυμίζουν τσάι κυριών. Ακόμη και αν το τσάι έχει αντικατασταθεί με μπύρες. Εκτός και αν κάποια/ος, από εσάς εκεί έξω, έχει να μου εξηγήσει με επιχειρήματα, τι ακριβώς εξυπηρετεί να μαζευόμαστε 100 άτομα για να συμφωνήσουμε πως τα πράγματα είναι χάλια…

Να πρόκειται για κάποιου είδους ηττοπάθεια, που συνοψίζεται στη φράση; « Και τι να κάνουμε αυτή είναι η κατάσταση». Να φταίει, ότι ο καπιταλισμός έχει ποτίσει τόσο πολύ στο αίμα μας, που ούτε βρυκόλακας μας σώζει;  Είναι αυτοί οι ρεαλιστές και εμείς οι ονειροπόλοι; Η αμφισβήτηση πέθανε και απλά ξεχάσαμε να τη κηδεύσουμε;  Να φταίει αυτό που λέει ένας φίλος μου, ότι όσο στριμώχνουν οικονομικά τα πράγματα, η ιστορία δείχνει, πως οδηγούμαστε σε συντηρητικότερες λογικές ;

Υ.Γ. Θυμάμαι εκείνο το συνθηματάκι:  «Μην εμπιστεύεσαι κανέναν πάνω από 30» και κάτι μου λέει, ότι πρέπει να το επαναπροσδιορίσουμε, ως προς το ηλικιακό.

Υ.Γ. 2 Η λύση πλακώνομαι στις μπύρες και κοιτάζω τις γκόμενες είναι διέξοδος της μιας βραδιάς, πλην όμως η μακροχρόνια χρήση της, οδηγεί σε εντυπωσιακά επίπεδα βλακείας.

Υ.Γ. 3 Σήμερα το βράδυ έχουν πορεία οι φίλαθλοι του Ηρακλή για τον υποβιβασμό της ομάδας τους. Κάτι μου λέει, ότι θα είναι πολύ περισσότεροι, από αυτούς που θα ανταποκριθούν στα αυριανά απεργιακά καλέσματα…