Η γενιά του μίσους

Από τις 6 Μαίου, ψάχνω τα νεκροταφεία, για να βρω τον φίλο μου Βαγγέλη Τάταλα. Ο Βαγγέλης, πέρα από φίλος, ήταν και καθηγητής μου στη σχολή δημοσιογραφίας. Το 1992 ή το 1993 λοιπόν μας είχε βάλει ως άσκηση τα αποτελέσματα των εκλογών της 6 Μαίου. Προφητικός ή όχι το συγκεκριμένο ήταν η αφορμή για ένα ζωηρό διάλογο μεταξύ μας, που θα ήθελα να συνεχιστεί σήμερα, για να του δείξω, πόσο δίκιο ήταν το λάθος μου, μια και όλοι ή τουλάχιστον οι περισσότεροι αυτό που συζητούν είναι το ποσοστό της χρυσής αυγής και όχι του πρώτου κόμματος όπως έλεγε αυτός.

Προσωπικά δεν τραβάω κανένα ζόρι για τους συγκεκριμένους. Και δεν θα τραβούσα αν δεν έβλεπα, που είναι τα μεγαλύτερα ποσοστά τους σε σχέση με την ηλικία. Όταν όμως βλέπεις πως το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης τους το αντλούν από τη δεξαμενή μεταξύ 18 ετών και 54 ετών τότε λες πως κάτι γίνεται. Θυμωμένη ψήφος; Πλάκα των νεότερων; Αποδοκιμασία; Απολίτικη και κυρίως ανενημέρωτη ψήφος;

Στις ηλικίες μεταξύ 18 ετών και 24 ετών η χρυσή αυγή είναι δεύτερο κόμμα πίσω μονάχα από το ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ κάπου τελειώνει το αστείο και το πράγμα σοβαρεύει. Τι ωθεί μια τέτοια ηλικία ομάδα να στρέφεται στη χρυσή αυγή; Επειδή ρωτώντας πας στην πόλη προσπάθησα να βρω μια λογική εξήγηση. Και δυστυχώς τη βρήκα, μια και νομίζω θα ήταν βολικότερο, να μην υπήρχε.

Οι νέοι λοιπόν της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας ψηφίζουν χρυσή αυγή ακριβώς «για να ξεβρομίσει ο τόπος». Είναι τα παιδιά που στα σχολεία τους έχουν πέσει θύματα των οργανωμένων (;) συμμοριών (;) των αλλοδαπών.  Που τους πήραν το κινητό, το χαρτζιλίκι, που τους πειράζουν, τους χτυπούν, τους εκβιάζουν για να μη μιλήσουν στους καθηγητές, στους γονείς τους, στην αστυνομία. Είναι τα παιδιά που στρέφονται στη χρυσή αυγή ως ένας είδος προστασίας. Είναι τα παιδιά που εκδικούνται με τον τρόπο τους. Και αυτό είναι το πιο φοβερό.

Προσωπικά με τρομάζει μια τέτοια γενιά. Με τρομάζει γιατί μεγαλώνει στο μίσος, γιατί αναζητά λύσεις μέσα από ακραίες καταστάσεις, που κινούνται στα όρια της νομιμότητας. Μ ε τρομάζει γιατί αποδέχεται και πριμοδοτεί τον ρατσισμό. Με τρομάζει γιατί δεν σκέφτεται πως με την ψήφο του γεννιούνται περισσότερα αυγά του φιδιού. Με τρομάζει όμως πάνω από όλα γιατί δεν ξέρω τι περιθώρια  προσέγγισης υπάρχουν πλέον σε αυτά τα παιδιά.

Έτσι ψηφίζει το σουρούνι

Στις φετινές εκλογές θα ψηφίσω με βάση κάποιες εικόνες του τελευταίου χρονικού διαστήματος. Θα ψηφίσω έχοντας το μυαλό μου:

Τον κ. Δημήτρη, που αυτοκτόνησε, γιατί η αξιοπρέπεια του δεν του επέτρεπε να ψάχνει στους κάδους των σκουπιδιών για να επιβιώσει. Και τους δεκάδες «κ. Δημήτρηδες».

Στα χέρια ενός γνωστού μου που έχουν γδαρθεί εξαιτίας του άγχους μια και δεν έχει δουλειά. Γιατί έχει και δύο παιδιά που πρέπει να μεγαλώσει. Και γιατί ένας άλλος γνωστός μου είχε και αυτός πρόβλημα υγείας. Γιατί το άγχος, αν θα έχει αύριο δουλειά, επίσης τον εξόντωσε ψυχολογικά.

Στους ανθρώπους, που ψάχνουν τους κάδους κάθε μισή ώρα. Οι κάδοι  βρίσκονται κάτω από το σπίτι μου και αυτοί που τους ψάχνουν είναι κάθε φορά διαφορετικά άτομα.

Στο κλάμα της μητέρας ενός γνωστού μου. Που θέλει να βοηθήσει το παιδί της και την οικογένεια του και δεν μπορεί. Γιατί τους έκοψαν τη σύνταξη και δεν φτάνουν ούτε για τα δικά τους έξοδα.

Στο «κουράστηκα» ενός ανθρώπου, που δεν τον γνώριζα, αλλά βρεθήκαμε τυχαία σε μια κοινή παρέα. «Κουράστηκα να ψάχνω δουλειά, να παίρνω χαρτζιλίκι από τους γονείς μου, να είμαι πρόβλημα».

Στα παρακαλητά για ένα πακέτο τσιγάρα.