Τα έχω πάρει στο σουρουνο-κρανίο

Κοίτα να
 δεις που
θα με μου φάνε
το ψωμί
οι άμπαλοι
 που κάνουν κριτική.
 ήμαρτον

Είναι φορές που θέλεις να πάρεις φόρα και να κουτουλήσεις σε όποιο τοίχο βρεις μπροστά σου. Και αυτό όχι απαραίτητα από τα νευρά…

Πρόσφατα βρέθηκα σε ένα χώρο για μια εκδήλωση. Αποφεύγω να αναφερθώ σε πρόσωπα και πράγματα γιατί δεν είναι αυτό που μας απασχολεί. Στην εκδήλωση αυτοί άνθρωποι της ηλικίας μου (είμαι 37) και νεότεροι είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν τις απόψεις τους για ένα συγκεκριμένο ζήτημα το οποίο επίσης δεν μας απασχολεί.

Φυσικά και να το ξεκαθαρίσω δεν περίμενα αυτή την εκδήλωση για να βγάλω τα συμπεράσματα μου. Αυτά έχουν βγει εδώ και αρκετό καιρό με εντυπωσιακή ανατροπή των πεποιθήσεων μου. Η προσωπική μου προσγείωση ήταν περισσότερο ανώμαλη από ένα τσουβάλι πατάτες που πέφτει 12 ορόφους.

Τι είδα και τι άκουσα . Οι κάτω των 40 λοιπόν έχουν μια κριτική διάθεση για τα πράγματα, χωρίς όμως να προτείνουν κάτι. Διαπιστωτικές λογικές που στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μοιάζουν  αστείες, διότι το έγκλημα όχι μόνο έχει γίνει, αλλά μύρισε και το πτώμα. Αντιμετώπιση καταστάσεων με παθητικότητα, χωρίς ούτε ένα «για τη μαγκιά μου ρε γαμώτο».  

Ευτυχώς ήμαστε
 αρκετοί για να
 κρατήσουμε το πανό

Μιλούν και κατακρίνουν τους πάντες με ένα στυλάκι, κάτι μεταξύ Μαρίας Αντουανέτας και νεόπλουτου στη Μύκονο. Όσο για τη δική μας δράση άστα. Προσωπικά προτιμώ την ακραία πρόταση «να τα σπάσουμε όλα»,  παρά να περιοριζόμαστε σε φιλολογικές συζητήσεις, που θυμίζουν τσάι κυριών. Ακόμη και αν το τσάι έχει αντικατασταθεί με μπύρες. Εκτός και αν κάποια/ος, από εσάς εκεί έξω, έχει να μου εξηγήσει με επιχειρήματα, τι ακριβώς εξυπηρετεί να μαζευόμαστε 100 άτομα για να συμφωνήσουμε πως τα πράγματα είναι χάλια…

Να πρόκειται για κάποιου είδους ηττοπάθεια, που συνοψίζεται στη φράση; « Και τι να κάνουμε αυτή είναι η κατάσταση». Να φταίει, ότι ο καπιταλισμός έχει ποτίσει τόσο πολύ στο αίμα μας, που ούτε βρυκόλακας μας σώζει;  Είναι αυτοί οι ρεαλιστές και εμείς οι ονειροπόλοι; Η αμφισβήτηση πέθανε και απλά ξεχάσαμε να τη κηδεύσουμε;  Να φταίει αυτό που λέει ένας φίλος μου, ότι όσο στριμώχνουν οικονομικά τα πράγματα, η ιστορία δείχνει, πως οδηγούμαστε σε συντηρητικότερες λογικές ;

Υ.Γ. Θυμάμαι εκείνο το συνθηματάκι:  «Μην εμπιστεύεσαι κανέναν πάνω από 30» και κάτι μου λέει, ότι πρέπει να το επαναπροσδιορίσουμε, ως προς το ηλικιακό.

Υ.Γ. 2 Η λύση πλακώνομαι στις μπύρες και κοιτάζω τις γκόμενες είναι διέξοδος της μιας βραδιάς, πλην όμως η μακροχρόνια χρήση της, οδηγεί σε εντυπωσιακά επίπεδα βλακείας.

Υ.Γ. 3 Σήμερα το βράδυ έχουν πορεία οι φίλαθλοι του Ηρακλή για τον υποβιβασμό της ομάδας τους. Κάτι μου λέει, ότι θα είναι πολύ περισσότεροι, από αυτούς που θα ανταποκριθούν στα αυριανά απεργιακά καλέσματα…