Έτσι ψηφίζει το σουρούνι

Στις φετινές εκλογές θα ψηφίσω με βάση κάποιες εικόνες του τελευταίου χρονικού διαστήματος. Θα ψηφίσω έχοντας το μυαλό μου:

Τον κ. Δημήτρη, που αυτοκτόνησε, γιατί η αξιοπρέπεια του δεν του επέτρεπε να ψάχνει στους κάδους των σκουπιδιών για να επιβιώσει. Και τους δεκάδες «κ. Δημήτρηδες».

Στα χέρια ενός γνωστού μου που έχουν γδαρθεί εξαιτίας του άγχους μια και δεν έχει δουλειά. Γιατί έχει και δύο παιδιά που πρέπει να μεγαλώσει. Και γιατί ένας άλλος γνωστός μου είχε και αυτός πρόβλημα υγείας. Γιατί το άγχος, αν θα έχει αύριο δουλειά, επίσης τον εξόντωσε ψυχολογικά.

Στους ανθρώπους, που ψάχνουν τους κάδους κάθε μισή ώρα. Οι κάδοι  βρίσκονται κάτω από το σπίτι μου και αυτοί που τους ψάχνουν είναι κάθε φορά διαφορετικά άτομα.

Στο κλάμα της μητέρας ενός γνωστού μου. Που θέλει να βοηθήσει το παιδί της και την οικογένεια του και δεν μπορεί. Γιατί τους έκοψαν τη σύνταξη και δεν φτάνουν ούτε για τα δικά τους έξοδα.

Στο «κουράστηκα» ενός ανθρώπου, που δεν τον γνώριζα, αλλά βρεθήκαμε τυχαία σε μια κοινή παρέα. «Κουράστηκα να ψάχνω δουλειά, να παίρνω χαρτζιλίκι από τους γονείς μου, να είμαι πρόβλημα».

Στα παρακαλητά για ένα πακέτο τσιγάρα.